Een doos koekjes bepaalde mijn verder professioneel leven

Ik neem jullie even mee terug in de tijd. Ik moet een jaar of 14 à 15 zijn geweest. Zo rond begin jaren 90. We woonden in een huis met twee verdiepingen. Samen met mijn ouders woonde ik op de bovenste verdieping en mijn oma onder ons op het gelijkvloers. Met de krakende trap kon ik dus heel eenvoudig naar beneden om bij haar te zijn. In het weekend hadden we een traditie. Dan zei ze: “Koekjestijd. ”

Maar op een dag, toen ze de oude kast met de heerlijke koekjesgeur opende, zagen we het niet aankomen, maar de koekjes waren op. Dus we namen onze jassen en gingen door de ijskoude winterwind naar de winkel. We kochten ons favoriete pakje koekjes, van die “cigarettes Russes”.

De reden waarom ik je dit vertel, is omdat ik toen ontdekte wat kwaliteit echt betekent. En die persoon aan de andere kant, die me de feedbackbrief had gestuurd, had zonder het te weten mijn ambitie aangewakkerd om in product- en proceskwaliteit aan de slag te gaan. Een job die ik nu ongeveer 25 jaar uitoefen en sinds 5 jaar dus als co-founder en medevennoot van Lumeron.

Nog een leuke anekdote uit mijn professionele carrière die volgde op dit koekjesverhaal. Toen ik nog bij Philips High-End TV in de ontwikkelafdeling aan de slag was als Black Belt Design For Six Sigma stond de bovenstaande quote op de deur van ons StressTest-labo. Het was een leuze die we ter harte namen en met ons team tot het destructieve uitvoerenden. Want wat was er plezanter dan een manier vinden hoe klanten de TV’s kapot zouden krijgen… Natuurlijk met het doel om die fouten dan te voorkomen vanuit het ontwikkeltraject zelf. Zo zie ik mijn collega Filip nog helder voor de geest met een heftruck en flatscreenTV’s, 3 palletten hoog op elkaar gestapeld, plots doelbewust keihard de rem intrappen. Alle TV’s tegen de grond. Exact wat we wilden bereiken. Want hoe test je anders of een verpakking robust genoeg is om een val van bijvoorbeeld de laadklep van een transporteur te overleven? Ja soms waren we echt wel creatief.

Test-to-fail, is een vaak een duurdere aangelegenheid, maar wat kost meer? Een hoge klachtenratio met lage klantentevredenheid of een paar producten in de R&D-fase die je doelbewust doet sneuvelen?